కదిలొచ్చిన దైవమా…
కలలా వచ్చావు కల్పనవే అయ్యావు కవిలా మారావు కంటిపాపవే అయ్యావు కరుణతో చూసావు కౌగిలివే అయ్యావు కవ్వించావు మురిపించావు కరుణా రససాగరంలో ఓలలాడించావు కదిలేబొమ్మలా వూరడించావు కలకాదు
love
ఎగసిపడే కెరటం….
ఎగసిపడే కెరటాన్నికాను పోటెత్తలేను ఉరిమే వురుమును కాను మేఘమై వర్షించలేను పూసే తీగను కాను పుష్పాలనివ్వలేను కాసేచెట్టునికాను ఫలాలనివ్వలేను విప్లవకారున్నికాను ఉధ్యమించలేను పోరాడేసైనికుడిని కాను యుద్ధం చేయలేను
“చందమామ”
గగనంలో చందమామ కనుల ముందు మేనమామ కనిపించేనా వెన్నెలమ్మ కవిలా వర్ణించెనమ్మ కవితై ఒదిగెనమ్మా అలలా సాగెనమ్మ ఆవిరై పోయెనమ్మ ఆకశమే నీవమ్మ అందనంత ఎత్తమ్మ ఆగని
నదికి నీరు బారం కాదు… తల్లికి బిడ్డ బారం కాదు
చెట్టుకి కాయబారం కాదు నదికి నీరు బారం కాదు తల్లికి బిడ్డ బారం కాదు కాని అనాధ బిడ్డ్డ అందరికి భారమే తను ఎవరో వాడికి తెలీదు
“అమ్మ మనసు “
అనువంత రూపంతో అమ్మని చేరావు అంచెలంచెలుగ రూపాన్ని సంతరించుకొని పిండంగా మారి తొమ్మిదినెలలకు పురిటినొప్పులతో పురుడుపోసుకొని పసికందువై లోకాన్ని చేరావు మహరాజులా ఊయలూగి యువరాజులా పెరిగి కన్నతల్లి
నీవు లేక గుండే పగిలింది
మీ దూరం భారమైంది మీ రూపం కరువైంది మీ మౌనం బరువైంది మీ సాంగత్యం విలువైంది మీ సహచర్యం దూరమైంది మీ ప్రేమ నను చేరనంది మీరాక
విమర్శీంచేవాడే మనిషి
నీవు కనే కల కళ్ళెదురుగనిలబడేలా ప్రయత్నించు కష్టాన్ని నమ్మిన ప్రతివాడు తన గమ్యాన్ని చేరాడు కాసి వడపోసేదే జీవితం కల్మషం లేని మనసుతో చేసేప్రతి పని నిన్ను
కాలాన్ని ఆపలేక….. నీఒడిలో ఒదగలేక
మీ దూరం భారమైంది మీ రూపం కరువైంది మీ మౌనం బరువైంది మీ సాంగత్యం విలువైంది మీ సహచర్యం దూరమైంది మీ ప్రేమ నను చేరనంది మీరాక
అవగాహన ప్రేమ అంతరంగం ప్రేమ
ప్రేమించడం ప్రేమించబడటం గొప్పకాదు ఆ ప్రేమ శాశ్వతంగా మన ప్రాణం పోయే వరకు మనతో ఉండటం అసలైన ప్రేమ అవసరాలకోసం అల్లుకు పోయేది కాదు ఫ్రేమ ఆకర్షణ
నాలోని ఆశలకి రూపం నీవు…
నాలోని ఆశలకి రూపం నీవు నా అంతరంగపు రారాజు నీవై నను చేరావు నా వూహలకి వూపిరి పోసావు తనువు మనసు పులకించేలా నను కవ్వించావు ఆప్యాయతతో
నా హృదయమా…. నీవే నాప్రాణమని మరువకు
మాటలకందని బావాలేవో మనసుని మెలిపెడుతుంటే మనసు కందని ఊహలేవో మదిని కలవర పెడుతున్నాయి జయించలేని ఆలోచనలతో హృదయం తల్లడిల్లుతుంది అంతులేని నా ప్రేమ ప్రవాహంలో నీవు అల్లాడి
అనంతమైన ప్రేమకు అంతంలేదు…
ప్రేమ సఫలమైతే మంచి కావ్యమౌతుంది విఫలమైతే మధుర కావ్యమౌతుంది ప్రపంచ సాహిత్యంలో ప్రేమకథలన్నీ విషాదాంతాలే అంటారు.. అనంతమైన ప్రేమకు అంతంలేదు విషాదం అంతకన్నా లేదు స్పరించిన కొద్ది