మాతృదేవోభవ…అందరికీ కన్నతల్లే దేవత
స్త్రీ మూర్తికి శిరసా నమామి ఆ దేవత లేకుంటే నేనెక్కడ నా ఉనికెక్కడ పేగుబంధం తో తన తనువును పంచుతుంది తన ప్రాణం కన్నా నా ప్రాణం
love
కన్నీటి వాన…
నిద్రిత ధాత్రిలో తెలవారని కాళరాత్రిలో సంద్రపు కెరటాల ఢంకాద్వనంలో అగ్నిపర్వతమొకటి ఉబికి గొంతు విప్పలేని మౌనాల సంఘర్షనతో వెల్లువై “కన్నీళ్ల వాన”ని కురిపిస్తోంది కారడవుల్లో ఎర్ర కలువనై
జీవితమే నాటకం…!
ప్రకృతి సృష్టించిన వాతావరణంలో మానవ జన్మ ఖర్మల ఫలితమే ! జనించిన మరణించక తప్పదు !! జీవించే జీవితంలో ఎదుర్కొనే ఆరు ఋతువులలో ఆరు రుచులు !
విలువైన కాలం…
విలువైన కాలంలో, అమూల్యమైన సంతకాలన్నో ..!! మనసును దోచుకున్న , మధురానుబూతులెన్నో..!! గుండెకైన గాయాలకు , మౌనమే ఔషధమైన రోజులెన్నో..!! కన్నీటి ప్రవాహానికి, ఆనకట్టలు కట్టిన ఘడియ
కనికరం లేని పెద్దలు..అంటరాని ప్రేమ
గాయాలు సలుపుతున్నా గుండెలమీద నీ పాదముద్రలనే కదా మోసాను చావు ముసురు కోస్తున్నా నీతో బ్రతుకునే కదా కోరుకున్నాను ప్రియా ప్రోద్దటన్నం లో పెరుగేసి నువ్వు పెట్టిన
లవ్ ఫెల్యూర్
ఫలించని మన ప్రేమ కధను మళ్ళీ వ్రాస్తాను ఉషోదయంలేని విషాదపు చీకటిని మళ్ళీ నాకందిస్తావని తెలిసే… నువ్వు విరిచేసిన మన ప్రేమ మొక్కకు మళ్ళీ కొంచెం నీళ్ళేస్తాను
మనో ధైర్యమే నా బలం…!!
నేనొక చిన్న మనిషిని ఎముకలున దేహాన్ని బక్క చిక్కిన శరీరాన్ని మనో ధైర్యమే నా బలం… కనబడే నరాలు కనపడని కండలు ఉక్కు లాంటి సంకల్పం జీవన
అక్షరమాలలు…
రాత్రయితే చాలు.. చీకటి కాగితమవుతుంది.. కిటికీ కలమవుతుంది.. చంద్రుడు పదమవుతాడు.. వెన్నెల భావమై నవ్వుతుంది..! నేనేమో.. కలలను విడిచి.. కలతను కౌగిలించుకుని.. చుక్కలపందిరి కింద కన్నీటికథనై కరిగిపోతాను..!
భరోసా
అనేక వత్సరాలుగా ఒంటరితనమే లోకమై, చిరు దరహాసమే మంజుల హాసమై, మనోనిబ్బరమే ఆయుధమై, ఎందరు ఉన్నా, లేకున్నా , తనదైన బంధాలు తోడు లేకున్నా, తనకు తానే
ఆకలి తీర్చే అన్నదాతలు…
దాత దైవం నీవే …………! ఆకలి తీర్చే అన్నదాతల పచ్చని పైరు పలకరించింది ! వయ్యారంగా వరిచేను వొంపు సొంపులతో చూడ ముచ్చటగా చూస్తు నిలబడిపోయీ మనసు
అమ్మా…. నువ్వు మళ్ళీ పుట్టాలి..
అమ్మా నువ్వు మళ్ళీ పుట్టాలి మరుజన్మలోనూ మళ్ళీ నువ్వే నను పెంచాలి ……. గోరుముద్దలే తినిపించాలీ చందమామనే చూపించాలీ నీలాలిపాటనే నే వినాలి అఆ ఇఈ నేర్పాలీ
రహస్యమైన కోరికలు…
కాగితం యోని మీద కలం అంగం స్ఖలించే వీర్యం కవిత్వం కడుపు లో పడేది కాయో, పండో కాదు కల్మషం పుట్టేది భావం కాదు ద్రోహం అక్షరాలు