తెలుగు కవిత్వం
ఎన్నికల పబ్బం
తూరుపు తెల్లారుతోంది పడమటి చుక్క మునుగుతోంది పక్షుల కీచులాటలు రాసుకుంటున్నాయి భానుడు పగతో ఎగబాకుతున్నాడు నామదిలో అలజడి మొదలయ్యింది పొద్దెక్కేకొద్దీ నాగొంతుతడి ఆరిపోతోంది చుక్క నీటి కోసం
మానవాళికి హోళి
ప్రకృతియే పలు వర్ణాల ,వర్ణనల సందోహం మానవాళికి ఇచ్చెను జీవిత సందేశం ప్రభాత సూర్యునిఉషోదయ అరుణ కిరణం లోకాన్ని జాగృత పరచి జీవిత గమనాన్ని ప్రారంభించమని తొలి
నవ పారిజాతం!
ప్రేమ పారిజాతమా! చూసిన ప్రతిసారీ కంటికి తామరాకుపై స్వచ్ఛమైన నీటి బిందువులా కనిపిస్తావు పాలలో కడిగిన ముత్యంలా అగుపిస్తావు మనసును గాలిలో తేలే దూది పింజంలా చేస్తావు
నీకు దూరమై..
నిన్ను విడిచి నిన్ను మరిచి నీకు దూరం అవ్వాలని ఎన్నో సార్లు ప్రయత్నించి విఫల మయ్యాను నిన్ను గెలవాలన్న ప్రతిసారి ఓటమి ఎదురయ్యెను నీ హృదయంలో ప్రేమ
ఎలా మలిచెనో…
నిర్మల రజనీకర బింబమా నవకమలమ్ముల కన్నుల సోయగమా దీటైన సంపెంగల నాసిక హోయలా అర విచ్చిన పెదాల పై ఆర్నవమైన అరవిందమా..!! పాలుగారు చెక్కిళ్ళు పాలరాతి వెన్నెలలు
“ప్రేమవిందు”
అధరాల ఆకాశంలోంచి చిరునవ్వుల చినుకులు కురిపించి మనసు మైదానాన్ని తడిపిముద్దచేస్తావు నీ కనులకొలనులో నా ప్రతిబింబానికి ప్రేమ స్నానం చేయించి హృదయాన్ని పరవశాల పల్లకిలో ఉరేగిస్తావు వలపుల
నీకై నేను.
నింగి లోన తారకవై నువ్వుంటే చల్లని వెన్నెలై నే మెరావనా మేఘ మాలికల పల్లకిలో నువ్వుంటే చల్లని పవనమై నిన్ను చుట్టేయనా హరివిల్లు పాన్పుపై నువ్వుంటే మది
మనసే కోయిలై కూసే..
ఆకాశపు పచ్చని పందిరి క్రింద విరబూసిన హృదయ వనంలో వికసించిన ప్రేమ పారిజాతానివి నువ్వు! నిన్ను చూసిన నిమిషం నుండీ నా గుండెల్లో వసంతకోయిల కూస్తూనే ఉంది.
కొత్త కేలండర్
రంగుల బట్టలేసుకుని మది నిండా ఆశలతో కొత్తకోడలు వలె ఇంట్లో అడుగు పెట్టీ పెట్టగానే గొంతులోసూది దింపినా… మేకుకి దారంతో ఉరి తీసినా… విలవిలలాడక పోగా రెపరెపలాడుతుంటాను

